Jak jeść, gdy przyjmujesz Ozempic, Wegovy albo Mounjaro. Praktyczny poradnik

Leki z grupy agonistów GLP-1, takie jak semaglutyd (Ozempic, Wegovy) czy tirzepatyd (Mounjaro), zmieniły leczenie cukrzycy typu 2 i otyłości. W Polsce przyjmuje je coraz więcej osób, w większości na własny koszt, bo przy otyłości bez cukrzycy refundacji wciąż nie ma. Miesięczna terapia kosztuje od kilkuset do ponad półtora tysiąca złotych.

Te leki sprawiają, że jemy mniej, bo dłużej czujemy się syci, a żołądek wolniej się opróżnia. To jednak nie znaczy, że jedzenie przestaje mieć znaczenie. Wręcz przeciwnie: gdy porcje są małe, każda z nich musi dostarczyć więcej wartości.

Ten tekst nie zastępuje porady lekarza ani dietetyka. Leki GLP-1 są wydawane na receptę i powinny być stosowane pod kontrolą specjalisty.

Białko na pierwszym miejscu

Przy szybkim chudnięciu organizm traci tłuszcz, a razem z nim także część mięśni. Badania nad lekami GLP-1 pokazują, że część utraconej masy to właśnie beztłuszczowa masa ciała. Żeby ją chronić, potrzebne jest wystarczająco dużo białka i ruch, szczególnie trening siłowy.

W praktyce dobrze, żeby każdy posiłek zaczynał się od produktu białkowego: jajek, twarogu, jogurtu skyr, ryby, chudego mięsa, tofu czy strączków. Jeśli apetyt jest bardzo mały, najpierw zjedz białko, a dopiero potem resztę talerza. Ile dokładnie? To zależy od masy ciała, wieku i aktywności, dlatego warto ustalić to z dietetykiem.

Mniejsze porcje, częściej

Ponieważ żołądek opróżnia się wolniej, duży obiad może skończyć się uczuciem przepełnienia, zgagą albo nudnościami. Lepiej sprawdza się kilka mniejszych posiłków w ciągu dnia. Jedz powoli i przestań przy pierwszym uczuciu sytości. Na tych lekach sygnał „mam dość” przychodzi wcześniej, a dojadanie na siłę zwykle kończy się źle.

Na nudności i zgagę

Nudności to jeden z najczęstszych skutków ubocznych, szczególnie na początku leczenia i po zwiększeniu dawki. Kilka rzeczy, które często pomagają:

• unikanie tłustych, smażonych i bardzo słodkich potraw,
• suche przekąski, na przykład sucharki, gdy mdli,
• picie małymi łykami między posiłkami, a nie dużej ilości do jedzenia,
• niekładzenie się zaraz po jedzeniu,
• ostrożność z alkoholem, który może nasilać objawy i zaburzać kontrolę glikemii.

Jeśli nudności lub wymioty są nasilone, utrzymują się albo pojawia się silny ból brzucha, trzeba skontaktować się z lekarzem.

Woda i błonnik

Gdy je się mniej, łatwo też mniej pić. Tymczasem odwodnienie nasila zaparcia, które są kolejnym częstym skutkiem ubocznym. Pomaga stała butelka z wodą na biurku i stopniowe zwiększanie ilości błonnika z warzyw, owoców, płatków owsianych i pełnych ziaren.

Witaminy i minerały

Mała ilość jedzenia oznacza mniejszą podaż składników mineralnych i witamin. Talerz powinien być kolorowy: warzywa, owoce, nabiał, pełne ziarna. Lekarz może zlecić kontrolę poziomu żelaza, witaminy B12 czy witaminy D, szczególnie przy dłuższej terapii.

Ruch, którego nie da się pominąć

Trening siłowy dwa lub trzy razy w tygodniu pomaga zachować mięśnie podczas odchudzania. Nie musi to być siłownia. Przysiady, wykroki, pompki przy ścianie, ćwiczenia z gumami w domu też działają. Do tego codzienne spacery.

Co po odstawieniu

Badania pokazują, że po przerwaniu leczenia część osób stopniowo odzyskuje masę ciała. Leki zmniejszają apetyt, ale nie zmieniają automatycznie nawyków. Okres terapii to dobry czas, żeby nauczyć się jeść inaczej: regularnie, z większą ilością białka i warzyw, bez podjadania z nudów. Te umiejętności zostaną z tobą, nawet gdy leku już nie będzie.

Ten artykuł jest też próbką mojego stylu. Jeśli potrzebujesz podobnych tekstów dla swojej firmy, sprawdź cennik copywritingu.

Na blogu znajdziesz też artykuł Kiszonki na jesień. Co naprawdę robią dla jelit i jak zrobić je w domu.